جمعه ها ذاتن بدن. ذاتن دلگیرن. ذاتن حال بهم زنن. ذاتشون اینه ک باعث ناراحتی بشن.ذاتشون جدایی و دوریو داره باخودش. بی قرار توام و در دل تنگم گله هاست آه، بی تاب شدن عادت کم حوصله هاست مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب در دلم هستی و بین من و تو فاصله هاست آسمان با قفس تنگ چه فرقی دارد

یه سری حرفا هست ک تو دل ادمه و مطمینی هیچکسی توانایی درک کردنتو نداره. اینجور حرفارو واقعا نباید ب زبون اورد. نباید حال کسیو بخاطرش بد کرد. من توی دلم این چن وقت پره ازین حرفاس. ازین حرفایی ک از نظره خودم کاملا توش حق باهامه و شاید اگه واسه کسی تعریفش کنم با اوردن دلیل و منظق فقط همین حرفارو توی دلم اضافه کنه. پرا از این حرفام و باید بمونه و بغض بشه و سنگ بشه و سرطان بشه تا وقتی تک تک سلولای بدنو

من عاشقم عاشق تو عاشق خنده هات عاشق چشمات و نگاه کردنات عاشق دستات عاشق اخلاق فوق العادت. اینقد زیاد ک تحمل دور بودن ازت واسم خیلی سخته. چقد سخته ک همچی تقریبا درست شده باشه ولی بازم باید ازهم جدا بشیم. جدا بشیم توی روزایی ک باید کنار هم میبودیم. توی عروسی توی روضه توی مسافرت توی مهمونی توی هرجایی ک میتونستم کنارت باشم... راس میگفتن عموم ک مگه دنیا چقدره ک بخواین با لفت دادنش این سالای خوبتونو خرا